Wyślij nam wiadomość

Świat może wyglądać złociście o zachodzie słońca, a mimo to gnić od środka. Idąc wzgórzami wraz z Micheaszem 7, śledzimy łuk od rozbitego zaufania i korupcji obywatelskiej do nieugiętej nadziei, która nie odwraca wzroku. Nazywamy to, co jest złamane—przekupni sędziowie, drapieżna władza, rodziny skłócone ze sobą—i wtedy razem z prorokiem dokonujemy zwrotu: Będę wypatrywał Pana; będę czekał na Boga mojego zbawienia; mój Bóg mnie wysłucha. Ten pojedynczy wybór na nowo określa noc.

Otwieramy tekst i pozwalamy mu przemówić: sąd nie jest tu teatrem; to konsekwencja. Jednak ostatnie słowo skłania się ku odbudowie, poszerzonym granicom i narodom uciszonym przez bliskość Boga. Razem odkrywamy prostą, wymagającą ścieżkę dla każdego stojącego w ciemności: przyznać prawdę bez wymówek, czekać z uwagą zamiast apatii, pamiętać, kim jest Bóg, gdy okoliczności mówią coś innego. Morskie wyobrażenie łaski u Micheasza—grzechy wrzucone w głębinę—spotyka się z bólem współczesnych serc, które zastanawiają się, czy miłosierdzie ma granice.

Przez całą godzinę rozmawiamy o aktywnej cierpliwości, integralności w skrzywionych systemach i długim horyzoncie odnowy, który przetrwa nasze terminy. Jeśli dźwigasz porażkę, cynizm lub zmęczenie, ta rozmowa daje solidny grunt pod nogi: Bóg raduje się miłosierdziem, nie tylko je toleruje; odbudowuje to, co się zawaliło; dotrzymuje obietnic wypowiedzianych pod tymi samymi gwiazdami. Posłuchaj, by odnaleźć odwagę, ciszę i nowe postanowienie, by stać się osobą godną zaufania, której sam szukasz.

Jeśli to do ciebie przemówiło, zasubskrybuj audycję, podziel się nią z przyjacielem, który potrzebuje nadziei, i zostaw recenzję, by pomóc innym odnaleźć grunt pod nogami.