Wyślij nam wiadomość

Dach w starożytnej Jerozolimie. Zachód słońca na kamieniu, kadzidło w powietrzu, a prorok królewskiej krwi w prostych szatach wskazuje linię pęknięcia biegnącą przez miasto, które powinno wiedzieć lepiej. Zapraszamy cię do tej sceny, by usłyszeć głos Sofoniasza—czysty, pełen żalu i nieugięty—gdy nazywa bałwochwalstwo na dziedzińcach, kompromisy na dworach i Dzień Pana, który zbliża się jak front burzowy nad wzgórzami.

Idziemy z nim ulicami: książęta w zagranicznych szatach, kupcy z ciężkimi wagami i lekkim sumieniem, kapłani strzegący ceremonii, ale nie serc. Potem wizja się otwiera. Bramy upadają, skarbce pustoszeją, a ogień w świątyni gaśnie; ani srebro, ani złoto nie mogą targować się ze świętością. To nie boski wybuch gniewu. To wyważona sprawiedliwość Boga, który ostrzegał, czekał i wciąż oferuje drogę powrotu. Czytamy na głos Sofoniasza 1, by jego słowa miały ciężar w twojej piersi: Przeszukam Jerozolimę lampami, dzień ucisku i ruiny, koniec dla tych, którzy mówią, że Pan nie uczyni ani dobra, ani zła.

Stąd przechodzimy do tego, co to znaczy dzisiaj. Trzy prawdy-kotwice kształtują resztę rozmowy: Bóg widzi ukryte zakamarki, Bóg ostrzega zanim osądzi, a materialny dostatek nie uratuje głodnej duszy. Nadzieja nie jest płytka. Dla każdego, kto szuka Pana, póki można Go znaleźć, wielki dzień staje się wyzwoleniem zamiast stratą. Nawet w najciemniejszym niebie są gwiazdy dla tych, którzy patrzą w górę, a miłosierdzie prowadzi ścieżkę między sądem a radością.

Usiądź z kawą lub herbatą i pozwól, by Pismo spotkało cię tam, gdzie jesteś. Jeśli ta podróż poruszyła w tobie coś—przekonanie, pocieszenie lub jaśniejszą drogę naprzód—podziel się nią z przyjacielem, zasubskrybuj, by nie przegapić kolejnego rozdziału, i zostaw recenzję, by pomóc innym odnaleźć drogę do Słowa.