Wyślij nam wiadomość

Miasto budzi się, słońce wschodzi, a trudna prawda zaczyna jaśnieć: sprawiedliwość i miłosierdzie mogą przyjść o tej samej godzinie. Wchodzimy do Sofoniasza 2, stąpając po kamiennych ulicach i patrząc poza odległe granice, pozwalając, by słowa proroka przeszły z poezji w puls. Od nadmorskich twierdz Filistii po wysokie płaskowyże Moabu i Ammonu, od zasięgu Kusz po dumną stolicę Asyrii, Niniwę, śledzimy, jak pycha buduje własną ruinę—i jak pokora otwiera drzwi do schronienia.

Prowadzę cię przez prorocki krajobraz w ludzkiej skali: ciepły chleb piekarza, bawiące się dziecko, kowal kształtujący żelazo. Te sceny osadzają wielkie twierdzenia o dniu Pana, boskim sądzie i resztce. Słyszymy wezwanie, które nie odpuszcza—zbierzcie się, szukajcie Pana, szukajcie sprawiedliwości, szukajcie pokory—i zatrzymujemy się przy tej możliwości, trzymanej jak świeca na wietrze: może będziecie ukryci w dniu niedoli. Tu nie chodzi o zasługiwanie na ratunek; chodzi o zwrócenie się ku jedynemu miejscu, gdzie ratunek żyje.

Czytając Sofoniasza 2 na głos, język się wyostrza. Gaza milczy, Aszkelon opustoszały, Moab jak Sodoma, Niniwa siedliskiem sów. A jednak wśród ostrzeżeń jest spleciona obietnica: pastwiska tam, gdzie stały twierdze, lud zapamiętany i odnowiony, każde kolano w każdym miejscu uznające Pana. Rozmawiamy o suwerenności bez cynizmu i pokucie bez wstydu, o tym, jak święty Bóg konfrontuje się z okrucieństwem, a mimo to zostawia miejsce na powrót.

Jeśli pragniesz Pisma, które mówi do realnego czasu i prawdziwych wyborów, ta podróż cię ustabilizuje. Wsłuchaj się w głos Pasterza, rozważ godzinę i wybierz pokorną drogę prowadzącą do życia. Zasubskrybuj, podziel się z przyjacielem, który potrzebuje nadziei, i zostaw recenzję, by pomóc innym znaleźć tę cichą przestrzeń. Które zdanie z Sofoniasza 2 zostało z tobą po zmianie światła?