Wyślij nam wiadomość

Cichy poranek w Jerozolimie otwiera się na szeroką wizję: dzieci się śmieją, garncarz formuje glinę, a prorok odważa się powiedzieć, że poza oczyszczającym ogniem Bóg raduje się, śpiewając nad swoim ludem. Przechodzimy przez Sofoniasza 3 linia po linii, stawiając czoło trudnej prawdzie o skorumpowanych przywódcach i drapieżnych systemach, trzymając się jednocześnie obietnicy, że sąd nie jest ostatnim słowem. Sprawiedliwość działa, pycha upada, a jednak resztka powstaje, by szukać schronienia w imieniu Pana. To jest zawias, na którym strach ustępuje miejsca radości.

W miarę jak historia się poszerza, narody kiedyś rozproszone wracają nie jako zdobywcy, lecz jako czciciele; język zostaje odnowiony, by mogli wzywać Pana jednym głosem. Bramy miasta stoją otworem, bo nie ma już wroga, którego trzeba się bać, a samo stworzenie zdaje się odetchnąć z ulgą. Sercem tego rozdziału jest czułość i zaskoczenie: „Pan, twój Bóg, jest pośród ciebie… Będzie się radował z ciebie pieśnią.” Zastanawiamy się, jak grzmiący Głos zamienia się w pieśń miłości—oblubieniec radujący się z oblubienicy, ojciec wyciszający dziecko, król świętujący naprawione królestwo. Po drodze zakotwiczamy tę wizję w codziennej wierności: cieśla budujący na lata, uczniowie recytujący Szema, kupiec uczący się zadowolenia i hojności.

Jeśli nosisz w sobie obraz Boga wyłącznie gniewnego lub odległego, ta lektura zaprasza do lepszej nadziei. Dzień Pana nadal wystawia każde serce na próbę, ale dla tych, którzy ufają miłosierdziu, staje się on świtem, a nie zagładą. Usiądź z tekstem, wdychaj obietnicę odnowy i pozwól, by pieśń nad tobą była głośniejsza niż burza wokół. Jeśli ten odcinek cię zachęcił, zasubskrybuj, podziel się nim z przyjacielem, który dziś potrzebuje odwagi, i zostaw recenzję, by inni mogli znaleźć to miejsce ciszy i odnowy.