Wyślij nam wiadomość

Poranek jest zbyt cichy, pola są puste, a niebo szumi od skrzydeł. Od tego surowego obrazu idziemy z Joelem ku prawdzie, której wielu z nas unika: czasem ziemia pustoszeje po to, by nasze serca mogły się przebudzić. Czytamy na głos Joela 1 i zatrzymujemy się przy jego surowej czułości—echo w spichlerzach, kapłani z pustymi rękami, naród wezwany do powrotu nie z teatralnością, lecz ze skruszonym sercem i szczerą modlitwą.

Dzielę się tym, jak szarańcza staje się lustrem współczesnego życia. Obfitość bez wdzięczności staje się krucha; rutyna bez czci pozostawia nas otępiałymi. Głos Joela łączy żal z nadzieją, nazywając Dzień Pana bliskim i przemieniającym. Sąd w jego ujęciu jest diagnozą—odsłonięciem naszych iluzji—by miłosierdzie mogło dokonać uzdrowienia. Zastanawiamy się, dlaczego wspólnota jest ważna, jak post oczyszcza z hałasu i co znaczy, że starsi i dzieci wracają razem, by odnowa nie była samotna, lecz dzielona przez całą społeczność.

Po drodze zatrzymujemy się na prowadzone rozważania: Gdzie twoje życie stało się suche? Jaka radość zwiędła? Gdzie polegałeś na własnej sile i zapomniałeś prosić o deszcz? Obietnica połyskuje przez ruinę—zboże wraca, oliwa płynie, wino śpiewa, a radość zstępuje. To nie jest ucieczka od rzeczywistości; to odnowa na tych samych polach, gdzie odczuwano stratę. Usiądź z nami w ciszy, pozwól, by Pismo spotkało cię tam, gdzie jesteś, i wsłuchaj się w cichy alarm łaski wzywającej cię do domu.

Jeśli to do ciebie przemówiło, zasubskrybuj, podziel się z przyjacielem, który potrzebuje odwagi, i zostaw recenzję, by więcej poszukujących mogło odnaleźć drogę do tej cichej przestrzeni.