Wyślij nam wiadomość

Pokój jest mały, lampa świeci stabilnie, a słowa mają ciężar: taka jest wola Boża—wasze uświęcenie. Zapraszamy cię do nocnej ciszy Koryntu, by zobaczyć, jak Paweł kształtuje list, który wciąż nas kształtuje, przechodząc od czułego zachęcenia do jasnych wskazówek, a potem ku horyzontowi rozświetlonemu nadzieją. Na kartach 1 Tesaloniczan 4 śledzimy wzór, który nie rozdziela codziennego życia od wiecznej obietnicy.

Zatrzymujemy się przy trudnym wezwaniu do powstrzymania się od niemoralności seksualnej w świecie, który czcił pożądanie, i słyszymy, dlaczego panowanie nad sobą to nie wstyd, lecz honor. Paweł wskazuje, jak niewłaściwe użycie ciała rani bliźnich i zasmuca Boga, który daje swego Ducha Świętego. Potem zakorzenia świętość w prostych nawykach: miłości, która stale się rozszerza, cichym życiu, które zajmuje się własnymi sprawami, i pracy wykonywanej wytrwałymi rękami. Integralność staje się świadectwem. Zwykłe zadania stają się święte.

Gdy do pokoju wkracza żałoba, nadzieja nie wychodzi. Zmartwychwstanie Jezusa nadaje nowy sens stracie, a Pawłowa wizja powrotu Pana—trąba, archanioł i spotkanie—przynosi naszemu smutkowi odwagę. Umarli w Chrystusie powstaną pierwsi. Żywi dołączą do nich. Razem będziemy z Panem na zawsze. Ta przyszłość nie jest zagadką do dyskusji, lecz pocieszeniem do dzielenia się i paliwem do wiernego życia tu i teraz. Ostatecznie świętość, miłość, praca i oczekiwanie splatają się w jedno życie: ciche, odważne, pełne nadziei.

Jeśli ta refleksja umocniła twoje serce, podziel się nią z kimś, kto dziś potrzebuje zachęty. Zasubskrybuj, by otrzymywać kolejne chwile prowadzone przez Pismo, zostaw recenzję, by inni mogli znaleźć ten program, i powiedz nam: co będziesz praktykować „coraz bardziej” w tym tygodniu?